سایه نااطمینانی و تنش‌های منطقه‌ای، صنعت نساجی و فرش ماشینی در وضعیت انجماد

در شرایطی که فضای اقتصادی کشور با نوسانات شدید ارزی و افزایش تنش‌های منطقه‌ای مواجه است، فعالان صنعت نساجی و فرش ماشینی از رکود بی‌سابقه و نوعی «فلج تصمیم‌گیری» در بازار خبر می‌دهند؛ وضعیتی که بیش از هر چیز ناشی از نااطمینانی عمیق نسبت به آینده است.

افزایش مداوم نرخ ارز و نبود چشم‌انداز روشن نسبت به ثبات سیاسی و اقتصادی، باعث شده بسیاری از تولیدکنندگان و صادرکنندگان در حالت انتظار قرار بگیرند. فعالان این حوزه می‌گویند در چنین فضایی نه می‌توان قیمت‌گذاری دقیق انجام داد، نه برنامه‌ریزی تولید داشت و نه حتی قرارداد صادراتی بلندمدت امضا کرد.

صادرات در وضعیت تعلیق

یکی از چالش‌های جدی، بی‌اعتمادی خریداران خارجی نسبت به پایداری شرایط تجاری است. به گفته برخی مشاوران صادراتی، مشتریان بین‌المللی در مذاکرات خود به‌صراحت درباره ریسک ارسال کالا، زمان تحویل، نقل‌وانتقال پول و حتی بیمه محموله‌ها ابراز تردید می‌کنند. در بسیاری از موارد، پرسش اصلی خریدار این است: «آیا سفارش ما به موقع و بدون مشکل به دستمان خواهد رسید؟»

همین تردیدها باعث شده بخشی از مذاکرات صادراتی یا متوقف شود یا به حالت تعلیق درآید. صادرکنندگان فرش ماشینی و منسوجات خانگی، که در سال‌های اخیر بازارهای منطقه‌ای مهمی را به دست آورده بودند، اکنون با کاهش سفارش و کند شدن روند عقد قراردادهای جدید مواجه هستند.

همچنین بخوانید: چالش‌های تولیدکنندگان ایرانی در صنعت نساجی و فرش ماشینی

بازار داخلی نیز در انتظار

در بازار داخلی نیز شرایط بهتر نیست. نوسان شدید قیمت مواد اولیه، هزینه‌های انرژی، حمل‌ونقل و دستمزد، محاسبات تولیدکنندگان را مختل کرده است. بسیاری از کارخانه‌ها ترجیح می‌دهند با حداقل ظرفیت کار کنند تا ریسک انباشت موجودی یا فروش با زیان را کاهش دهند.

فعالان صنعت معتقدند مشکل اصلی نه صرفاً افزایش هزینه‌ها، بلکه «نامشخص بودن فردا» است. وقتی چشم‌انداز روشن وجود ندارد، تصمیم‌گیری اقتصادی تبدیل به یک ریسک پرهزینه می‌شود. نتیجه این وضعیت، کاهش سرمایه‌گذاری، توقف طرح‌های توسعه‌ای و احتیاط شدید در استخدام نیروی جدید است.

صنعت در انتظار ثبات

صنعت نساجی و فرش ماشینی ایران، که یکی از اشتغال‌زاترین بخش‌های صنعتی کشور محسوب می‌شود، بیش از هر زمان دیگری به ثبات نیاز دارد. تولیدکنندگان تأکید می‌کنند که بدون اطمینان حداقلی نسبت به شرایط ارزی، تجاری و سیاسی، امکان برنامه‌ریزی میان‌مدت و بلندمدت وجود ندارد.

در حال حاضر، بسیاری از واحدهای تولیدی در وضعیت «انجماد استراتژیک» قرار گرفته‌اند؛ نه تعطیل شده‌اند و نه در مسیر توسعه حرکت می‌کنند. آینده این صنعت، بیش از هر چیز، به بازگشت آرامش و کاهش سطح نااطمینانی گره خورده است.