صنعت نساجی ایران؛ بازی در لیگ دسته سه جهان؟!
بیایید برای یک‌بار هم که شده، بدون تعصب و شعار، جایگاه واقعی صنعت نساجی ایران را در جهان بررسی کنیم.
واقعیت تلخ این است که صنعت نساجی ایران آن‌قدر از جریان اصلی تحولات جهانی فاصله گرفته که شاید حتی قرار دادن آن در لیگ دسته سه نساجی جهان نیز خوش‌بینانه باشد!
درحالی‌که رقبای جهانی ما از اتوماسیون پیشرفته، هوش مصنوعی، بازیافت الیاف، اقتصاد چرخشی و تولید پایدار سخن می‌گویند، صنعت نساجی ایران همچنان درگیر ابتدایی‌ترین مشکلات بقاست؛ از جنگ و تحریم گرفته تا کمبود مواد اولیه، بحران نقدینگی، فرسودگی ماشین‌آلات و بی‌ثباتی اقتصادی.
البته نمی‌توان تمام مشکلات را به تحریم و شرایط خارجی نسبت داد. سال‌ها ضعف مدیریت، نبود استراتژی صنعتی مشخص، سرمایه‌گذاری‌های پراکنده و گاه کورکورانه و تصمیمات غیرکارشناسی، بخش مهمی از توان رقابتی این صنعت را از بین برده است.
کاهش قدرت خرید و تهدید بقای کارخانه‌های نساجی
از سوی دیگر، افزایش سرسام‌آور نرخ ارز، بی‌ثباتی قیمت‌ها و سقوط قدرت خرید مردم، بازار داخلی نساجی را نیز به‌شدت تضعیف کرده است. تولیدکننده‌ای که نه می‌تواند هزینه‌های فردای خود را پیش‌بینی کند و نه چشم‌انداز روشنی از فروش محصولاتش دارد، چگونه باید برای توسعه و نوسازی سرمایه‌گذاری کند؟
امروز مسئله بسیاری از واحدهای نساجی ایران دیگر رشد، صادرات یا رقابت جهانی نیست؛ مسئله فقط زنده ماندن است!
با ادامه این روند، خطر تعطیلی کارخانه‌ها، افزایش بیکاری و ورشکستگی واحدهای تولیدی را نمی‌توان نادیده گرفت.
همچنین بخوانید: افزایش هزینه تولید در صنعت نساجی ایران؛ هشدار درباره مواد اولیه و تخصیص ارز
صنعت نساجی ایران هنوز ظرفیت‌های ارزشمندی دارد، اما ظرفیت بدون برنامه، سرمایه و ثبات اقتصادی به مزیت رقابتی تبدیل نمی‌شود.
پرسش اساسی این است: آیا هنوز فرصتی برای بازگشت نساجی ایران به رقابت جهانی باقی مانده یا باید خود را برای عقب‌ماندگی عمیق‌تر آماده کنیم؟
مجله نساجی کهن
