بحران صنعت نساجی پاکستان؛ تعطیلی بیش از ۱۵۰ کارخانه و افت تولید

صنعت نساجی پاکستان با وجود افزایش حدود ۸ درصدی ورود پنبه به کارخانه‌های پنبه‌پاک‌کنی، همچنان با بحران تولید و تعطیلی واحدهای صنعتی مواجه است. افزایش هزینه‌های تولید، واردات نخ و پارچه و مشکلات مرتبط با طرح تسهیل صادرات، فشار بر تولیدکنندگان داخلی را تشدید کرده است؛ به‌طوری‌که بر اساس اعلام فعالان این صنعت، حدود ۵۰۰ کارخانه پنبه‌پاک‌کنی و بیش از ۱۵۰ کارخانه نساجی تعطیل شده‌اند.

تعطیلی کارخانه‌های نساجی و غیرفعال شدن نیمی از دستگاه‌های بافندگی

صنعت پنبه و نساجی پاکستان در شرایطی با مشکلات مالی و تولیدی روبه‌رو شده که این بخش یکی از منابع مهم اشتغال و درآمد صادراتی کشور به شمار می‌رود.

احسان‌الحق، از فعالان ارشد بخش پنبه‌پاک‌کنی پاکستان، با اشاره به وضعیت واحدهای صنعتی اعلام کرد که حدود ۵۰۰ کارخانه پنبه‌پاک‌کنی و بیش از ۱۵۰ کارخانه نساجی در سال‌های اخیر تعطیل شده‌اند.

همچنین نزدیک به ۵۰ درصد دستگاه‌های بافندگی صنعتی موسوم به پاورلوم (Power Loom) غیرفعال هستند.

به گفته وی، افزایش هزینه‌های تولید و واردات گسترده نخ و پارچه از چین و دیگر کشورها، از مهم‌ترین عواملی است که فعالیت واحدهای تولیدی داخلی را تحت فشار قرار داده است.

این آمار بیانگر وضعیت اعلام‌شده از سوی نمایندگان صنعت است و به معنای تعطیلی تمامی کارخانه‌های نساجی پاکستان نیست.

افزایش ۸ درصدی ورود پنبه به کارخانه‌های پاکستان

در حالی که بخش قابل توجهی از صنعت نساجی پاکستان با کاهش فعالیت مواجه شده، آمار ورود پنبه به کارخانه‌های پنبه‌پاک‌کنی روندی افزایشی نشان می‌دهد.

بر اساس اطلاعات انجمن پنبه‌پاک‌کنی پاکستان، تا ۱۵ اکتبر ۲۰۲۶ حدود ۴ میلیون و ۸۱ هزار عدل پنبه به کارخانه‌های این کشور تحویل شده است که نسبت به مدت مشابه سال گذشته حدود ۸ درصد افزایش دارد.

از این میزان، حدود یک میلیون و ۶۳۸ هزار عدل مربوط به ایالت پنجاب و ۲ میلیون و ۴۴۳ هزار عدل مربوط به ایالت سند بوده است.

با این حال، افزایش عرضه پنبه به‌تنهایی نتوانسته مشکلات زنجیره تولید را برطرف کند.

فعالان صنعت معتقدند علاوه بر حجم پنبه موجود، عواملی مانند هزینه فرآوری، شرایط واردات نخ و پارچه و رقابت در بازار داخلی نیز بر میزان فعالیت کارخانه‌ها تأثیر می‌گذارند.

واردات نخ و پارچه؛ چالش جدید تولیدکنندگان داخلی

یکی از محورهای اصلی انتقاد فعالان صنعت نساجی پاکستان، نحوه اجرای طرح تسهیل صادرات این کشور است.

این طرح با هدف فراهم کردن امکان واردات مواد اولیه برای تولید محصولات صادراتی اجرا می‌شود؛ اما برخی فعالان صنعت مدعی هستند که بخشی از نخ و پارچه وارداتی به‌جای استفاده در تولید کالاهای صادراتی، مستقیماً در بازار داخلی عرضه می‌شود.

احسان‌الحق با اشاره به این موضوع اعلام کرد که فروش مواد اولیه وارداتی در بازار داخلی، رقابت را برای تولیدکنندگان پاکستانی دشوارتر کرده است.

به اعتقاد فعالان این صنعت، چنین شرایطی می‌تواند تقاضا برای نخ و پارچه تولید داخل را کاهش دهد و فشار بیشتری بر کارخانه‌های ریسندگی و بافندگی وارد کند.

با این حال، ادعای عرضه مواد وارداتی در بازار داخلی به‌عنوان دیدگاه نمایندگان صنعت مطرح شده و نباید بدون بررسی مستقل به تمامی واردکنندگان تعمیم داده شود.

همجنین بخوانید: آیا آفریقا می‌تواند یک صنعت نساجی رقابت‌پذیر بر پایه پنبه ایجاد کند؟

درخواست محدودیت واردات نخ و پارچه الیاف مصنوعی

در واکنش به شرایط موجود، انجمن کارخانه‌های نساجی پاکستان خواستار بازنگری در مقررات واردات نخ و پارچه الیاف مصنوعی از مسیر طرح تسهیل صادرات شده است.

فعالان این بخش معتقدند محدود کردن واردات این محصولات در چارچوب طرح یادشده می‌تواند به کاهش فشار بر تولیدکنندگان داخلی کمک کند.

به گفته نمایندگان صنعت، حمایت از کارخانه‌های ریسندگی و بافندگی باید در کنار نظارت بر نحوه استفاده از مواد اولیه وارداتی دنبال شود.

این درخواست در شرایطی مطرح شده که افزایش هزینه‌های تولید، توان رقابت محصولات داخلی را کاهش داده و فعالیت بخشی از واحدهای صنعتی را با مشکل مواجه کرده است.

پیامدهای بحران نساجی برای اشتغال و صادرات پاکستان

صنعت نساجی و پوشاک از بخش‌های مهم اقتصاد پاکستان محسوب می‌شود و سهم قابل توجهی در صادرات و اشتغال صنعتی این کشور دارد.

تعطیلی کارخانه‌های پنبه‌پاک‌کنی، کاهش فعالیت واحدهای نساجی و غیرفعال شدن دستگاه‌های بافندگی می‌تواند بر بخش‌های مختلف زنجیره ارزش، از تأمین پنبه و تولید نخ تا بافندگی و صادرات محصولات نهایی، اثر بگذارد.

افزایش ورود پنبه به کارخانه‌ها در سال جاری نشان می‌دهد که رشد عرضه مواد اولیه لزوماً به معنای بهبود وضعیت کل صنعت نیست.

در چنین شرایطی، نمایندگان صنعت نساجی پاکستان خواستار اصلاح سیاست‌های وارداتی، کنترل هزینه‌های تولید و حمایت از واحدهای داخلی شده‌اند.

تداوم مشکلات موجود می‌تواند علاوه بر کاهش ظرفیت تولید، بر فرصت‌های شغلی و توان رقابتی صادرات نساجی پاکستان نیز فشار وارد کند.