|
محصولات نساجي ايران به دليل افزايش قيمت تمام شده، قدرت رقابتپذيري خود را از دست داده و قادر به جذب مشتري نيستند. تا 12 سال پيش بهترين صادر كننده محصولات نساجي به اتحاديه اروپا و آمريكا بوديم. حال چه اتفاقي افتاده است كه ديگر نمي توانيم صادر كنيم؟
علي محمد شريفي از اعضاي هيأت مديره انجمن صنايع نساجي ايران و دارنده واحد نساجي در گفتگو با خبرنگار ايسنا با بيان اين مطلب افزود: قيمت تمام شده محصولات نساجي ايران از سال 1995 بيش از دو برابر شده است. به عنوان مثال اگر در آن زمان ملحفه اي را در اروپا 10 دلار مي فروختيم و سود مي كرديم، در حال حاضر براي به دست آوردن همان ميزان سود بايد آن را بيش از 20 دلار بفروشيم. اين در حالي است كه رقيبان خارجي همان محصول را به قيمت 10.5 تا 11 دلار مي فروشند. بنابراين طبيعي است كه بازار را از دست بدهيم.
ايشان در ادامه خاطر نشان كردند كه حدود 12 سال پيش كشورهايي همچون پاكستان، چين، بنگلادش و تركيه قدرت رقابت با محصولات ما را نداشتند، اما در حال حاضر به مراتب ارزانتر توليد كرده و بازار ما را گرفتهاند. در سالهاي اخير به دلايل مختلف قيمت تمام شده محصولات ما افزايش يافته است.
وي با بيان اين كه 12 سال پيش حقوق متوسط پرداختي به كارگران ماهانه 40 هزار تومان بود، اما در حال حاضر به 400 هزار تومان رسيده است، ادامه داد: در آن زمان پنبه را به عنوان ماده اوليه، كيلويي 250 تومان ميخريديم، اما در حال حاضر به بيش از 1600 تومان رسيده است. در دهه گذشته حقوق كارگر 10 برابر و قيمت پنبه، مواد اوليه، آب و برق به ميزان زيادي افزايش يافته و محصولات ما به دليل قيمت تمام شده بالا، قدرت رقابت پذيري را از دست دادهاند. اين در حالي است كه كشورهايي همچون تركيه، پاكستان و چين به اين ميزان تورم نداشته و هزينه دستمزد كارگران و مواد اوليهشان گران نشده و در نتيجه قيمت تمام شده محصولات آنها نيز افزايش نيافته است. در ايران تورمهاي سالانه باعث افزايش قيمت تمام شده محصولات توليدي ميشود.
اين صنعتگر برق مصرفي كارخانهها را يكي از عوامل مهم در تعيين قيمت تمام شده محصولات دانست. ايشان افزود: اين در حالي است كه دولت چين به كارخانههاي نساجياش پنج روز در هفته برق رايگان ميدهد تا آنها بتوانند با كاهش قيمت تمام شده، محصولات خود را حتي به كشور ما صادر كنند. همچنين كارخانههاي چيني سالانه 365 روز به كارگران خود حقوق داده و حدود 360 روز كار ميكنند، اما ما سالانه 450 روز حقوق ميدهيم، اما تنها حدود 250 روز كار ميكنيم.
به گفته ايشان در حال حاضر دولت براي واردات پنبه به عنوان مواد اوليه صنعت 15% عوارض گمركي ميگيرد، اما در كشورهاي رقيب مانند آمريكا و چين، دولت 20% يارانه به پنبه كاران ميدهد تا آن را ارزانتر به كارخانههاي نساجي بفروشند. بنابراين براي خريد پنبه ما 35% هزينه بيشتري از آنها ميپردازيم، يعني اگر آنها پنبه را كيلويي 100 تومان بخرند، براي ما 135 تومان تمام ميشود و به همين دليل توان رقابت با آنها را نداريم.
او با بيان اين كه بيش از 80 كارخانه پتو داشتيم كه حدود 75 مورد آنها تعطيل شده است، افزود: قيمت تمام شده آنها گران و پتوهاي وارداتي ارزانتر هستند. حال براي ورود دوباره به بازارهاي جهاني بايد علاوه بر افزايش كيفيت و طرح، قيمت تمام شده محصولات كاهش يافته و محصولات توليدي رقابتپذير شوند.
وي تصريح كرد: براي نجات صنعت نساجي، بايد هرچه سريعتر وارد سازمان تجارت جهاني (WTO) شويم كه براي اين كارراهي جز رقابتپذيركردن محصولاتمان نداريم.
|
