دادوستد با چین یعنی زیان ایران
در سالهای اخیر واردات انواع كالاها از چین موجب شده واحدهای تولیدی كشور بهشدت آسیب ببینند تا جایی كه به گفته رییس شهركهای صنعتی ایران، 14هزار واحد صنعتی در كشور تعطیل شده است.
به گزارش روزنامه تعادل حال این سوال مطرح میشود كه سرنوشت كارگران كارخانهیی كه تعطیل میشود چه خواهد شد؟ بهطور قطع و یقین خیلی از این افراد تا مدتها نمیتوانند شغل مناسبی پیدا كنند و ادامه این وضعیت افزایش شدید بیكاری و بهتبع آن افزایش جرم و جنایت و دزدی خواهد بود. ایران منابع بلوكه شده زیادی در برخی كشورها مانند كره، ژاپن، هند و چین دارد كه بهنظر میرسد بهترین تصمیم نگهداری این منابع تا زمان مشخص شدن قطعی مذاكرات هستهیی است. از طرفی میتوان با این منابع، مانند دهها كشور دیگر در چین سرمایهگذاری كرد و كالاهایی را كه ارزش اقتصادی بالایی دارند، تولید و از همانجا به سایر نقاط دنیا صادر كرد؛ كالاهای دانشبنیان و اقلام مرغوبی كه میتوانند مشتری خود را پیدا كنند و برای كشور سودآوری داشته باشند.
از طرف دیگر پذیرفتن شرایط چینیها در قرارداد صنعت برق، مبنی بر اینكه معادل 60درصد رقم هر پروژه كالا از این كشور وارد ایران شود، اصولی نیست و قطعا به زیان كشور خواهد بود.
نمونه این تصمیمگیری را میتوان در واردات پارچه از كشور هند مشاهده كرد. درحال حاضر معادل 9ماه سال، پارچه از هند وارد كشور شده كه نتیجه آن تعطیلی بسیاری از واحدهای پارچهبافی شد.
پیشنهاد ما این است كه وزیر صنایع، مسوولان گمرك و سایر نهادهای ذیربط در جلسات مختلف به هماهنگی و یك تصمیم مشترك و منطقی برسند تا اجازه ندهیم سرمایههای كشور از بین برود. همچنین برای منابع بلوكه شده نیز نباید عجله كرد و برای دسترسی به آنها، هر نوع كالای بیكیفیت را وارد كشور كرد و از طرفی تولید داخلی را نیز به ورطه نابودی كشاند.
این درحالی است كه مشكل خاصی متوجه این منابع نیست و حتی اگر هم چینیها بخواهند بابت نگهداری آن شارژ دریافت كنند، بهتر است تا اینكه بخواهیم كالاهای چینی وارد كشور كنیم. چینیها در پروژههای عسلویه، جاده سوم شمال و… نشان دادند كه افراد پیگیر و منضبطی نیستند و بنابراین بهنظر میرسد كه هرجای دیگری كه ما وارد چنین مقولهیی با چینیها شویم، زیان خواهیم كرد.
