جشنوارهاي براي رفع مظلوميت از شركتهاي داخلي
وقتي لباسهاي ايراني فرصت ديده شدن پيدا ميكنند
اولين جشنواره برندهاي ملي پوشاك ايران برگزار شد تا يكي از حلقههاي مفقوده زنجيره توليد تا توزيع پوشاك بومي، بيش از پيش مورد توجه قرار گيرد.
صحبت از مد و لباس بومي كه معيارهاي ديني را دارا باشد چيز تازهاي نيست. كمبود لباسهايي كه در عين پوشيدگي بتوانند سليقه مشتريان را هم تامين كنند يكي از واقعيتهاي بازار پوشاك ايران است.
برگزاري جشنواره و مسابقههاي مختلف مد و لباس يكي از راههايي است كه به ذهن مديران و افراد دغدغهمند رسيده است و در اين چند سال اخير به مراتب به اجرا در آمده است.
اگرچه طراحي لباس و برگزاري جشنوارههايي از اين دست حتما يكي از مراحل رسيدن به شرايط مطلوب در حوزه پوشاك است، اما تجربه نشان داده است كه جاي خالي يك حلقه موجب شده است تا اين زنجيره كامل نشود و عملا چيزي دست مردم را نگيرد. از اين روست كه علي رغم عرضه طراحيهاي جديد، هنوز مردم در كوچه و خيابان لباسهايي را ميپوشند كه ربطي به آن جشنوارهها ندارند.
يكي از دلايل اين امر آن است كه آن چنان كه بايد و شايد به توليدكنندگاني كه قرار است اين لباسهاي طراحي شده را توليد كنند، توجه نشده است. قطعاً از كارگاههاي غير رسمي، زيرزميني و حتي آپارتماني توليد پوشاك نميتوان انتظار داشت كه پارچهها را با الگوهاي بومي برش بزنند و بفرستند زير سوزن چرخ خياطي.
حتي اگر چنين انتظاري هم بجا باشد، باز هم چه ساز و كاري براي شناسايي اين توليدكنندگان وجود دارد و چگونه ميتوان اين انتظار را به آنها انتقال داد؟
{access !public}
مخلص كلام آنكه تا وقتي «برند» معتبر داخلي در حوزه پوشاك نداشته باشيم؛ تا وقتي مردم به اين برندها اعتماد نكنند، و تا وقتي شركتهاي اسم و رسم دار معتبر لباس توليد نكنند، مدهاي طراحي شده لباس فقط به تن مانكنهاي جشنوارهها مينشينند و راهي به ويترين فروشگاهها پيدا نميكنند. از اين منظر اگر به اولين جشنواره برندهاي ملي پوشاك ايران نگاه كنيم، برگزاري اين جشنواره موجب خرسندي خواهد بود.
البته ممكن است در اين جشنواره كه بيش از 40 شركت داخلي شركت كردند، پوشاكي مانند همانهايي كه در بازر موجود است هم عرضه شده باشد؛ پوشاكي كه خيلي هم بومي و ديني نباشند، اما آن چيز كه مهمتر است پا گرفتن شركتهاي داخلي و جا افتادن برندهاي ايراني در اين حوزه است.
اگر اين برندها در ميان مردم مقبوليت پيدا كنند ميتوان كمكم لباسهاي با طراحي داخل را هم روانه بازار كرد و نبض بازار پوشاك را بدست گرفت.
ابوالقاسم شيرازي رئيس اتحاديه کشوري پوشاک در اين باره ميگويد: هماکنون در صنف پوشاک، افرادي بدون پرداخت ماليات و حق بيمه کارگران، در کارگاههاي زيرزميني و حتي آپارتمانهاي مسکوني مشغول به فعاليت هستند، درحاليکه توليدکنندگان مجاز و صاحب پروانه، مجبور به رقابت با آنها در شرايطي نابرابر هستند.
رئيس اتحاديه کشوري پوشاک از آغاز برندسازي در پوشاک زنانه خبرداد و افزود: همين موضوع سبب سختتر شدن رقابت براي توليدکنندگان مجاز شده است. اين در حالي است که حجم ريالي توليدات پوشاک در مقايسه با ديگر توليدات در کشور بسيار بالاست و هماکنون بيش از پنجهزار توليدکننده صنفي در اين اتحاديه عضو هستند که هر يک، بين پنج تا 120نفر ايجاد اشتغال کردهاند.وي تصريح کرد: در صورت حمايت از اين صنف، حجم زيادي از اشتغال کشور تامين شده و زمينه ايجاد ارزشافزوده بيشتر فراهم خواهد شد.
برندسازي در حوزه پوشاك اگر به نتيجه بيانجامد ثمرات فراواني در حوزه فرهنگ و هم حوزه اقتصاد خواهد داشت، مخصوصا كه ميزان واردات در اين حوزه با اعداد و ارقام عجيبي همراه است.
شاهين فاطمي، نايبرئيس اتحاديه توليد و صادرات نساجي ايران در همين رابطه گفته است: در حالي ميزان واردات رسمي پوشاک به کشور براساس آخرين آمارها حدود 30ميليون دلار بوده است که رقم واردات غيررسمي پوشاک از طريق قاچاق 30 برابر ميزان واردات رسمي پوشاک است.
فاطمي با بيان اينکه ميزان واردات پوشاک رسمي و غيررسمي به کشور هفت تا 9 ميليارد دلار است، گفت: با افزايش نرخ ارز ديگر واردات پوشاک مقرون بهصرفه نيست و پيشبيني ميشود ميزان واردات رسمي پوشاک به کشور تا شش ماه آينده نصف شود.وي با اشاره به صادرات پوشاک ايراني در شش ماه نخست سالجاري گفت: ميزان صادرات پوشاک 50 ميليون دلار بوده که عمدتا به کشورهاي همسايه صورت گرفته است.
حال شايد بتوان بيشتر از برگزاري اين جشنواره خوشحال بود. جشنوارهاي كه اگرچه بيشتر به توزيع پوشاك نظر داشته است اما اهميت آن از انواع جشنوارهها و نمايشگاههاي مد و طراحي لباس كمتر نيست. هرچند كه اميد است در سالهاي بعد با تبليغ و اطلاعرساني بيشتر برگزار شود تا شاهد حضور توليدكنندگان و توزيعكنندگان بيشتري از سراسر كشور باشيم.
{/access}
مجله نساجی کهن
تحریریه – 77245780
