روايتي نو از عشق و کوچ و جدائي در آساناک هاي عشاير قشقايي

شادي تاکي از امتزاج يافته ها و داشته هاي خود از طرح هاي سنتي و تجربيات و مطالعاتش در حوزه گرافيک، گبه هايي را فراهم آورده است که در کاري مشترک با زنان عشايري موجوديت يافته اند. گبه هاي شادي تاکي روايتي است از احساسات و دريافت هاي عاطفي زنان عشاير که بر پيکر رنگ رنگ گبه ها باز-روائي شده است.

تاکي در باره نمايشگاهش برايمان مي نويسد:
« رنگ ها در امواجِ موزون بر لباس ها و دستمال هاي زنان عشاير در حرکت اند، هنگامي که کمي دورتر از چادرها در دشت وسيعي گردهم حلقه مي زنند و با صداي ساز و کرنا رقص را آغاز مي کنند.

دايرۀ رنگين زنانِ رقصنده، حرکت دستمال هاي رنگ در رنگِ حاصل از نواي شورانگيز سازها، بارها و بارها در ذهن تداعي مي شوند… و فرم ها و رنگ ها را بر سفيدي کاغذ مي آفرينند.

ده ها آساناک خوانده مي شود و هر يک داستاني را از عشق، کوچ و جدايي بازگو مي کنند، غم ها و شادي هايشان بارها و بارها در ذهن تداعي مي شوند… و فرم ها و رنگ ها را بر سفيدي کاغذ مي آفرينند.

… و حال زمان جلوه گري ست، فرم ها و رنگ ها نشانه هايي هستند در جستجوي مکاني مناسب، براي بهتر ديده شدن. مکاني از جنس خود، هم زبان خود و در پيوند با زادگاه و ريشۀ عشايري شان و از اين رهگذار است که نشانه هاي حک شده بر کاغذ به دستان زنان و دختران عشايري سپرده مي شوند تا نخ هاي رنگين را رگ به رگ بر تارهاي پشمي گره زنند.
و اين است حاصل پيوند ذهن من با دستان زنان هم روزگارم در ميان مردمان عشايرنشين »

نمايشگاه گبه هاي شادي تاکي با برداشتي آزاد از رقص ها، ترانه ها و موسيقي هاي قشقايي
17 تا 22 خردادماه از ساعت 16 تا 20، گالري هفت ثمر
تهران، خيابان مطهري (تخت طاووس)، خيابان کوه نور، کوچۀ پنجم، شمارۀ 8،
تلفن: 88731403

منبع: کارپتور